English
Het is januari 2026. Jarenlang was het de standaard voor veel particuliere beleggers: het flexibele, tijdelijke huurcontract van maximaal twee jaar. Het bood zekerheid; als het niet klikte met de huurder of u wilde het pand verkopen, liep het contract vanzelf af.
Die tijd ligt inmiddels definitief achter ons. Sinds de invoering van de 'Wet vaste huurcontracten' (medio 2024) is het huurrecht fundamenteel gewijzigd. De overheid heeft de flexibiliteit stevig ingeperkt om huurders meer woonzekerheid te bieden.
We merken echter dat veel beleggers ook nu, in 2026, nog steeds worstelen met deze realiteit. Het gebruik van verouderde contractmodellen is een van de grootste – en duurste – juridische risico's die u momenteel kunt lopen.
De gevestigde norm: Vast is vast
De kern van de wetgeving die nu de markt dicteert is simpel: een huurcontract voor een zelfstandige woning is in de basis altijd voor onbepaalde tijd.
De mogelijkheid om zonder specifieke reden een contract voor 12 of 24 maanden aan te bieden dat automatisch eindigt, is voor de reguliere verhuur verdwenen.
Het grote risico: De juridische boemerang
Waarom blijven we hierop hameren? Omdat de wet onverbiddelijk is als u – bewust of onbewust – toch een 'oud' tijdelijk model gebruikt voor een situatie die daar niet voor geschikt is.
Biedt u in 2026 een contract met een einddatum aan aan een reguliere huurder, zonder dat er sprake is van een wettelijke uitzondering? Dan kijkt de rechter dwars door die einddatum heen.
Het gevolg: Het contract wordt juridisch direct gezien als een contract voor onbepaalde tijd. De huurder geniet vanaf dag één volledige huurbescherming. De einddatum die u in het contract heeft gezet, is waardeloos. U krijgt de huurder er niet meer uit, tenzij u een zeer zwaarwegende wettelijke opzeggingsgrond heeft (zoals ernstige wanprestatie of dringend eigen gebruik, wat moeilijk te bewijzen is).
De uitzonderingen: Wanneer mag tijdelijk nog WEL?
Is tijdelijke verhuur dan volledig onmogelijk geworden? Nee, maar de mogelijkheden zijn sinds de wetswijziging beperkt tot specifieke situaties. Dit zijn de belangrijkste resterende opties voor beleggers in 2026:
1. De 'Diplomatenclausule' (Tussenhuur)
Dit blijft een belangrijke optie als u de woning tijdelijk zelf nodig heeft in de toekomst. Gaat u (of de eigenaar die u vertegenwoordigt) zelf tijdelijk naar het buitenland, of moet u het pand verlaten voor een grote renovatie? Dan mag u verhuren met een ontruimingsbeding. U moet wel aantonen dat u (of een directe familielid) na de periode weer zelf in de woning trekt.
2. Specifieke Doelgroepen
De wet staat tijdelijke contracten nog toe voor specifieke groepen die naar hun aard tijdelijk woonruimte nodig hebben. Denk hierbij aan:
-
Studenten (het campuscontract).
-
Huurders die dringend woonruimte nodig hebben door overmacht (bijv. echtscheiding of brand).
-
Statushouders die net een verblijfsvergunning hebben.
-
Jongeren (tot 28 jaar) in daarvoor aangewezen jongerenwoningen.
Let op: Voor deze doelgroepen gelden specifieke contractvormen en voorwaarden.
3. Verhuur onder de Leegstandwet
Staat uw pand te koop, moet het gesloopt worden of ingrijpend gerenoveerd? Dan kunt u, met een vergunning van de gemeente, tijdelijk verhuren onder de Leegstandwet. De huurder heeft dan minder huurbescherming.
Conclusie
In 2026 is het vaste huurcontract de dwingende realiteit. De "standaard tweejaars-overeenkomst" is dood. Elke nieuwe verhuring vereist een bewuste keuze en een juridisch waterdicht contract. Een fout hierin is vaak onomkeerbaar en bindt u permanent aan een huurder.
Wilt u zeker weten dat u het juiste juridische huurcontract gebruikt voor uw situatie in 2026, zonder het risico op een onbedoeld vast contract? Ons team van vastgoedjuristen kijkt graag met u mee.
